skip to Main Content

Er komt deze week een nieuwe film uit over één van de meest memorabele Wimbledon finales die ooit is gespeeld. En nee, dat is niet de finale waarin een naakte dame door het beeld rende waar Richard Krajicek en een totaal onbekende Amerikaan de strijd aan zouden gaan. En nee, het is ook niet de finale tussen Nadal en Roger Federer. Het is natuurlijk de finale van 1980 tussen Björn Borg, de ijzig koele Zweed met dat lange haar, en het druistige talent uit New York, John McEnroe. Deze nieuwe ster aan het tennisfirmament had zelfs voor een Amerikaan een ongekend grote mond, kreeg officiële waarschuwingen voor het beledigen van de scheidsrechter, was linkshandig en speelde met een houten racket.

Hij had dus alles waar wij als pubers geprikkeld door raakten, niet saai, nooit stil en hij kwam gewoon in z’n spijkerjack naar het Centre Court van het statige Wimbledon. Maar toch had ik een zwak voor Borg, want hoewel je altijd geneigd bent om de underdog te steunen, was hij toch wel heel goed. Hij was sierlijk, statig, won alles en had geen grote mond nodig. Zo ook in die finale van 1980, waar de Amerikaan snel op voorsprong kwam, maar het uiteindelijk moest afleggen tegen de ware klasse van Borg.

De Zweed die er in dat prachtige FILA tenue ook veel beter uitzag, die gedistingeerde pinstripes op z’n shirt, die coole zweetband, bijpassende polsbandjes; alles klopte. Dat zag er een stuk beter uit dan die Yank met dat protserige Italiaanse shirt en die bespottelijke haarband om z’n woeste haardos in bedwang te houden.

Borg won op alle punten en was na afloop helemaal niet zo saai als menigeen dacht dat hij was: ‘Ik wil dat iedereen zich mij zal herinneren als de beste speler die ooit op aarde heeft rondgelopen,‘ zo liet hij de verzamelde pers na afloop weten, gevolgd door ‘Ik ga mij vanavond maar eens lekker bezatten.

Dat ging ongetwijfeld in stijl.

Björn Borg stijl.

Bjorn-Borg-Fila-retrojacket

Check vooral de eerste shots van deze samenvatting even:

Facebook Comments

Gogme United

Gogme United is het alter-ego van Marcel Stephan (Amsterdam, 1964). Marcel is zijn hele leven al voetbalgek, maar ook begaan met toffe kleding, muziek en zijn geliefde Amsterdam. Zijn eerste retroshirt kocht hij op de Camden Lock market in Londen, het helgele Brasil 1970 shirt is inmiddels tot op de draad versleten, maar de collectie is uitgegroeid tot een kleine honderd shirts, trainingsjacks, basketball en baseballshirts en kastenvol sportboeken.

Back To Top