skip to Main Content

Boston Celtics Larry BirdHet was half jaren negentig. We zaten nog diep in de tijd dat we onze aankopen met guldens afrekenden. Ik liep door de Leidsestraat en zag een shirtje van de Boston Celtics hangen. Met uiteraard het legendarische nummer 33 van Larry Bird erop.

Vijfentwintig gulden kostte de jersey en ik wilde het echt dolgraag hebben. Er was alleen een probleem:  ik was hartstikke blut. Ik had het prachtige shirt van Spalding in mijn handen en liet de stof door mijn vingers glijden. Precies mijn maat ook, een M, ik was een tenger mannetje. Ik ging het toch proberen. Misschien stond dat ene geeltje er nog net op. En bovendien had ik thuis nog wel Cup-A-soup en een broodje met smeerkaas, dus dat moest die avond dan maar doorgaan voor avondeten. De kassabediende toetste het bedrag in op de terminal.  ‘FL 25,00’ stond er. Trillend toetste ik mijn pincode in.

De bank dacht er even een paar seconden over na.

‘Transactie geweigerd. Saldotekort’.

Shit. Ik wist het eigenlijk wel, maar toch. Het was te proberen. De verkoper griste het shirt meteen van de toonbank en legde het daarachter. Ik droop teleurgesteld af. Een paar dagen daarna had ik wel weer geld en dus scheurde ik gelijk weer op mijn fiets naar de Leidsestraat, maar natuurlijk was ‘mijn’ shirt weg. Ik baalde dat ik niet even een geeltje had geleend van iemand, maar ja, ik kon niemand bellen. Niemand had nog een mobiele telefoon in die tijd, ik ook niet. Mobiele telefoons, die zag je weleens bij penoze types in De Meer bij Ajax, maar in mijn vriendenkring had nog niemand zo’n ding. Ik had het shirt apart moeten laten leggen, maar daar had ik in al mijn teleurstelling niet meer aan gedacht.

Het is er ook nooit meer van gekomen. Later zag ik de shirts ook nog wel eens, maar waren ze vaak astronomisch duur en/of hadden ze niet het legendarische nummer 33 van Larry Bird. Enige tijd geleden liep ik op de Stables Market in Camden, Londen, en daar hing mijn droomshirt ineens weer, weliswaar een replica van Adidas, maar dat maakte me niet uit: ik was meteen weer 19. Ik wilde dat shirt. Sterker nog: ik moest dat shirt. De marktkoopman wilde 45 pond waarop ik lachend wegliep. Amsterdams bluffend. Ga je weg, natuurlijk niet! Marktkoopman vroeg wat ik er dan wel voor wilde geven. ‘I give you 20′. Hij wilde 35. Ik bleef star. ’20, that’s all I got’. Het lukte, tot mijn verbazing. Ik stond eigenlijk al op het punt om het shirt dan maar voor 30 pond te kopen, maar de marktverkoper knakte ineens als een droge drol voor mijn vasthoudendheid. Of hij wilde gewoon van m’n gezeik af, dat sluit ik ook niet uit. ‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan’, zeggen we dan.
‘Ah well, it’s a shitty day anyway, I’ll take 20!’ en dus kreeg ik het shirt waar ik al 20 jaar verliefd op was voor 20 pond. Ik was zo blij als dat 19-jarige kind dat ik in 1996 al had willen zijn.

En zo had ik dan eindelijk 20 jaar en 20 kilo na dato mijn nr. 33 Celtics-shirt, inmiddels dus maat L.

Boston Celtics - Larry Bird

Dit shirt en vele andere Larry Bird items zijn online te koop. (klik op afbeelding)

Heb jij ook een favoriet sport-item in je kast (of een lijst) hangen? Zet het op de foto en vertel je verhaal, we plaatsen het met liefde. Neem contact met ons op voor meer details.

Facebook Comments

Rodzooi

Rodney Rijsdijk (1977), alias Rodzooi. Gewezen rechtsbuiten met twee linkervoeten. Schrijft al jaren over zijn leven als voetbalsupporter, Amsterdammer, barman, postbode en levensgenieter.

Back To Top