skip to Main Content



In de jaren tachtig was het nog lang niet zo gebruikelijk en vanzelfsprekend als nu om buitenlandse competities te kunnen bekijken. We hadden onze eredivisie, op de BBC kon je Match of the Day kijken en op een Duitse zender naar Sportschau, maar van de Spaanse en Italiaanse competitie kregen we hier niet heel veel beelden.

Dat veranderde eind jaren tachtig toen eerst Ruud Gullit en Marco van Basten en een seizoen later ook Frank Rijkaard bij AC Milan gingen spelen. Ineens kwamen er beelden uit Italië en kreeg Studio Sport een wekelijkse Studio Italia-uitzending waarin er samenvattingen uit de Serie A voorbijkwamen, al lag de nadruk heel erg op ‘onze jongens’ in Milaan. AC Milan draaide op zijn Nederlandse as en keerde terug naar de Italiaanse en Europese top.

Maar in het zuiden van Italië, in Napels, was de andere grote Italiaanse topclub van dat moment: Napoli met superster Diego Maradona als de spil van het magische middenveld ‘Ma-Gi-Ca’ (Maradona, Giordano, Careca). Het was een prachtige strijd tussen Noord en Zuid. Ik was een jaar of tien en wij voetbalden op straat, althans, ik werd gedoogd omdat ik een goede bal had. Iedereen wilde Milan zijn. Ik vond Milan uiteraard ook mooi, zoals vrijwel iedereen in die tijd, ook vanwege de Nederlanders. Maar ook die mooie shirts. Ik vond Italiaanse shirts sowieso mooi. Ook Inter en Juventus vond (en vind) ik prachtig, met hun gestreepte shirts. Maar Milan had dus roodzwarte shirts. Mediolanum op de borst. Geen idee dat het de bank van de latere President Bunga Bunga  Berlusconi was en dat Mediolanum de Latijnse naam voor Milaan is. Witte broeken er onder. Ze droegen ook wel eens zwarte broeken er onder, maar ik vond wit stijlvoller.

Maar ik vond Napoli ook mooi, misschien stiekem wel iets mooier. Napoli zag er wat ruiger uit. Milan, de wat gladdere jongens en Napoli wat meer de ongeschoren rauwdouwers. En dan die mooie lichtblauwe shirts, dat kolkende stadion dat je op TV zag. Buitoni op de borst. Geen idee nog toen dat het gewoon een goedkoop Spaghettimerk was. Ook redelijk exemplarisch voor de verhoudingen in die tijd. De rijke patsers uit het noorden met een bank op hun shirt en de armere mensen uit het zuiden met een goedkoop Spaghettimerk op hun shirt. En later kreeg Napoli die mooie shirts met Mars als sponsor op de voorkant. De legendarische warming up van Maradona op ‘Live is Life’ voor de uitwedstrijd tegen Bayern München. Mijn bewondering voor Napoli werd er alleen maar groter op.

Ik heb door de jaren heen altijd een fascinatie voor Napoli gehouden. In het San Siro (of voor de Interisti: Stadio Guiseppe Meazza) ben ik twee keer geweest, maar een bezoek aan Stadio San Paolo staat nog altijd zeer hoog op de emmerlijst. Eerst Napels zien en dan sterven, zoals het gezegde luidt. Al wilde Amin Younes er niet dood worden gevonden, als we de verhalen mogen geloven. Ruud Krol, die in de eerste helft van de jaren tachtig voor Napoli speelde is er nog altijd een godheid. Als ik de reis op een dag heb gemaakt en mensen mij vragen hoe het was, dan zal ik in mijn beste Napolitaanse Ruud Krol Amsterdams antwoorden: ‘Ja Gotte….’

COPA Football heeft onlangs een shirt op de markt gebracht waarbij ze een prachtig eerbetoon brengen aan de Serie A, Napoli en Diego Maradona, het is te koop in de webshop of in de flagshipstore van COPA.

Napoli-mundial-shirt

Facebook Comments

Rodzooi

Rodney Rijsdijk (1977), alias Rodzooi. Gewezen rechtsbuiten met twee linkervoeten. Schrijft al jaren over zijn leven als voetbalsupporter, Amsterdammer, barman, postbode en levensgenieter.

Back To Top