skip to Main Content

Piet Keur - foto VI ImagesNovember 2012. De eerste keer dat ik in een stadion mocht voetballen. Het Haarlem-stadion, van de toen al ter ziele FC. ‘IndenbanvanAbe’ heette het evenement. Een ode aan de meest legendarische snordrager uit het Nederlandse betaalde voetbal: Abe van den Ban. Gewezen middenvelder van wijlen FC Amsterdam en HFC Haarlem. De eregast van de dag en tevens onze coach op die mooie dag.

Wij speelden met een groep bloggers in een mooi FC Amsterdam-tenue en onze opponenten, de journalisten in het prachtige rood-blauw van HFC Haarlem. Twee dode clubs die nog een laatste keer werden wakker gekust door een groep voetbalromantici en waarvan COPA inmiddels prachtige replicashirts heeft uitgebracht.

Veel bekende coryfeeën langs de lijn. Zo stond Barry Hughes ineens met onze Abe te kletsen. Barry Hughes die er met zijn karakteristieke Engelse pet nog exact zo uit zag als in de jaren tachtig.  Er kwam een ware keur aan oud-Haarlemspelers voorbij.

En bij het woord ‘keur’ kun je maar aan een iemand denken. Want wie stond er even later naast onze dug-out bekenden te begroeten? Juist, Piet Keur. Legendarische oud-spits van HFC Haarlem. Nog steeds die lange gestalte. Nog steeds dat moddervette Noord-Hollandse accent. Nog steeds die schaterende lach. En aan de bar bleek Piet Keur nog steeds diezelfde dorstige persoon te zijn die hem zijn bijnaam ‘Piet Likeur’ opleverde. Aan de bar in vorm als in zijn beste dagen. Alleen met wat meer grijze haren.

Piet Keur was een prima Eredivisiespits in zijn tijd. Hij vond voetballen leuk, scoorde met regelmaat, maar er moest ook gestapt worden. Graag en veel, als het even kon. Na zes jaar Haarlem verliet Keur de Kennemer habitat voor FC Twente. Ook daar wist Keur het net even makkelijk te vinden als de dichtstbijzijnde kroeg en na twee jaar vond de levensgenieter zichzelf ineens terug in de spits bij Feyenoord. Niet bepaald in de beste tijd van de club, maar ook hier pikte Piet zijn goaltjes mee.

Na anderhalf seizoen achtte trainer Pim Verbeek de ‘oude’ Keur, inmiddels 30, fysiek niet meer geschikt voor topvoetbal. Topvoetbal. Feyenoord streed in die jaren slechts mee om het kampioenschap van het rechterrijtje. Eerder ‘tobvoetbal’ dus. Via SVV, zijn geliefde Haarlem, Heerenveen en AZ vervolmaakte Piet Keur nog een alleraardigste betaald voetbalcarrière in Nederland. In het buitenland heeft hij nooit gespeeld. Dat was ook veel te ver bij Zandvoort vandaan.

Keur ging Zandvoortmeeuwen trainen, werd spitsentrainer bij AZ en toen hij daar ontslagen werd ging hij gewoon weer stoelen klaarzetten op het strand van zijn woonplaats.

Piet raakte wat in de vergetelheid. Bij mij althans wel. Tot ik na de afstraffing van zijn oude club Feyenoord tegen Manchester City en de overige Champions League-goals nog even op hetzelfde net bleef hangen. Er werd een programma uitgezonden  dat ‘De Kleedkamer’ heet. Er worden sportploegen, van verschillende niveaus, gefilmd. Geen beelden van de wedstrijd, maar die van ervoor, erna en in de rust. In de kleedkamer. En ja hoor, daar draaide de camera in de kleedkamer bij de Veteranen 2 van SV Zandvoort, met onder meer de inmiddels 56-jarige Piet Keur in de gelederen.

Hij is inmiddels geen spits meer, maar speelt op het middenveld, te midden van zijn maten die hij al zijn hele leven kent. Dollend met elkaar zoals jongens dat doen. Ook jongens van 56 doen dat nog. Platte mannengrappen. De grap ‘Dat zei mijn vrouw vannacht ook’ kwam letterlijk voorbij. 4-4 eindstand. Een prachtbeeld volgde. Piet kwam mopperend de kleedkamer binnen. Hoe konden ze het zo weggeven?  Zijn humeur klaarde terstond op zodra hij de koelbox zag. Hij wipte moeiteloos een ijskoud flesje bier open.  Als in zijn beste dagen.

HFC-Haarlem-retroshirts

Facebook Comments

Rodzooi

Rodney Rijsdijk (1977), alias Rodzooi. Gewezen rechtsbuiten met twee linkervoeten. Schrijft al jaren over zijn leven als voetbalsupporter, Amsterdammer, barman, postbode en levensgenieter.

Back To Top